Sunday, November 25, 2007

எப்போதும்

மேகங்களால் எய்யப்பட்டு
பூமியைத் தாக்க முயன்ற
கடைசி மழைத்துளி ஒன்று
என் கைகளில் உடைந்து உயிர் விடுகிற‌து

இலை விளிம்பு நீர்த்துளியில்
சூரியக் க‌திர்க‌ள் ஒளிர
வனம் ஏந்துகிறது
பார்த்திராத‌ வெளிச்சங்களை

பச்சை மலைகளின் மேல்
படியத் துவங்கும் சாம்பல்னிற மேகங்களில்
வழிகின்றன‌ நெருக்கத்தின் சிவந்தச் சுவடுகள்

சாலை ஓரப் பூக்களில்
தேன்சிட்டுகளின் ஆரவாரங்கள் நிறைக்கின்றன‌
இப்பொழுதை புதிய இசையொன்றால்

வரும் இரவை வண்ணமாக்க
பறித்துக் காய வைத்திருக்கிறேன்
வானவில்லை

இந்த மழை ஓய்ந்தச் சாலைகளில்
உலவும் செம்பறி ஆட்டு கூட்டங்களில்
தெரியவில்லை
தனிமையின் நிழலெதுவும்

மழைக்கு உதிர்ந்த
மகிழம்பூவின் மணம் கூடிய
சில்லென்றக் குளிர்காற்று ஒன்று
என் அனும‌தியின்றி
என்னைத் த‌ழுவிச்செல்ல‌

அள்ளித் தெளித்த‌ நீரில்
துள்ளிச் சித‌றும் சிறுதுளியாய்
இய‌ற்கையோடு நானிருக்கிறேன்

மழை நின்ற பிறகும்
மழைச் சாலைகள் இன்னும்
நனைந்தபடி தான் இருக்கின்றன
நீண்டப் பிரிவின் பின்
உன் நினைவுகளில் மருகும் என்னைப் போலவே.

1 comment:

mohammed said...
This comment has been removed by the author.