Saturday, June 28, 2008

வீடு


அன்று என்னுடையது யாவும்
என்னிடமில்லை.
வாசல் தாண்டி உள்ளே கால் வைத்தபோது
உயிரின் சிலிர்ப்பொன்றை உணர‌
அறையில்,சுவ‌ரில் எங்கும் புது பொருள்க‌ளும்
புது ம‌னித‌ர்க‌ளும் அறியாப் ப‌ரிமாண‌‌ங்க‌ளில்.
பலருக்கென்னை தெரிந்திருக்க‌ வாய்ப்பில்லை.
ந‌கர்ந்து மெல்லிதாக‌ சுவ‌ரை தொட்ட‌போது
த‌ட‌விக்கொடுக்க‌ப‌டும் நாயின் கூசுத‌லாய்
ந‌ன்றி நிறைத்த‌து.
முற்ற‌த்திற்குச் செல்ல‌ என் கையால் ந‌ட‌ப‌ட்ட‌
பூம‌ர‌ம் ஒன்று உயரம் வளர்ந்திருந்தது
எனை காண அனைத்து பூக்க‌ளையும்
மேலுதிர்த்து வாசம் சேர்த்த‌து.
த‌ன் ப‌ங்கிற்கு திண்ணையும் எனை அழைக்க‌
போய் அமர்ந்து நினைவுக‌ளால்
கடந்த‌கால‌த்தை நிகழ்காலமாக்கிக் கொண்டிருந்தேன்
வீட்டார் நீட்டிய‌ தேனீரை அருந்திய‌வாறு.
இ‌த‌ழ்விரித்து விடைபெறுகையில்
ஒவ்வொரு செங்க‌ளோடு சிறு அன்பும் கலந்து
கட்டபட்ட‌ என் வீடு கதறி அழுவ‌‌து
என‌க்கு ம‌ட்டுமே கேட்ட‌து.
பின்ன‌ர்
இரு வெளிச்சங்கள் தள்ளிய வீதியில்
நான் மட்டும் நகர்ந்தபடியிருந்தேன்

2 comments:

ஸ்ரீ said...

Wow nalla kavithai selva. Blog ippo munna vida azhaga irukku. I was surprised on seeing this. Great show. Cheers :)

Gokulan said...

:))

//என‌க்கு ம‌ட்டுமே கேட்ட‌து! பின்ன‌ர்
இரு வெளிச்சங்கள் தள்ளிய வீதியில் அக‌தியாய் நான்!!//

நன்று நண்பா..