Sunday, July 20, 2008

முடியாதவை

குறிஞ்சி மலரென திடீரென
உன் கரிசனம் த‌ளிர்த்து
நலம் வினவிய‌போது
சிறிது யோசனைக்குப் பின்
பதிலளிக்க விரும்பவில்லை

வெளியேற்றியும் போகாத ஒன்று
அறையில் அடைபட்டிருக்க‌
கத்தி கிழித்துப் பாயும் குருதியில்
வழியும் சில மெளனங்களை
வெறித்து நின்றேன்

உன் செயல்கள் கொஞ்சமும்
பிடிக்கவில்லையென
உதறி த‌ள்ளி போய்விடவோ
அல்லது முக‌த்தில் அறைந்தால் போல் பேசிட‌வோ
சற்றும் ம‌ன‌மில்லை

எனை போலவே
உருமாறிக்கொண்டேதானிருக்கின்ற‌து பொழுதுக‌ள்
ச‌ன்ன‌ல்வ‌ழி தெரியும் வெளிச்ச‌ங்க‌ளில்

கழுவிய முகத்தை
துணிக்கொண்டு உலர்த்திய போது
பார்த்தேன்

ஆயிர‌ம் முரண்களிருந்தும்
அழ‌காய்தானிருகிறது.
அடிவ‌யிற்றில் குழ‌ந்தையை அம‌ர்த்தி
நீ கொஞ்சி விளையாடும் இத்த‌ருண‌ம்.

3 comments:

எம்.ரிஷான் ஷெரீப் said...

கவிதை அருமை. அதன் அழகிய வரிகள் கவிதையை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கச் செய்கின்றன. தொடர்ந்து எழுதுங்கள் நண்பா. பாராட்டுக்கள் !

Gokulan said...

//எனை போலவே
ச‌ன்ன‌ல்வ‌ழி தெரியும் வெளிச்ச‌ங்க‌ளில்
உருமாறிக்கொண்டேதானிருக்கின்ற‌து காலம்

ஆயிர‌ம் முரண்களிருந்தும்
வ‌யிற்றில் குழ‌ந்தையை அம‌ர்த்தி
நீ கொஞ்சி விளையாடியத் த‌ருண‌ம்
அழ‌காய்தானிருந்த‌து.//

அருமை.. என்னை ஆழமாக சிந்திக்க வைத்தன இந்த வரிகள்..

வாழ்த்துக்கள்!!!

M.Saravana Kumar said...

//சிறிது யோசனைக்குப் பின்
பதிலளிக்க விரும்பவில்லை//

//ச‌ன்ன‌ல்வ‌ழி தெரியும் வெளிச்ச‌ங்க‌ளில்
உருமாறிக்கொண்டேதானிருக்கின்ற‌து காலம்//

அருமை.. :)