Thursday, December 11, 2008

தனித்த இரவு


இருள் சூழ்ந்த பொழுதொன்றில்
கூடு திரும்பிவிட்டன
பகலெங்கும் பறந்துகழித்த
பலவண்ண‌ப் பறவைகள்
அசைவதை நிறுத்தி
தோட்டத்து மரமும்
தன்னை விடுவித்துக்கொள்கின்றது
இரைச்சல் மிகுந்த பகலின் பிடியிலிருந்து
திறந்த க‌த‌வுக‌ள் வ‌ழியே
மிச்சமிருந்த வெளிச்ச‌மும் வெளியேறிவிட்டது
ஒளியேற்றாத எனத‌றையிலிருந்து

ஓடித் தடுக்கமுடியாமல்
வ‌ழிந்து விழும் நீரில்
உடைந்து தெறிக்கும் எனதுயிரின் வ‌லிக‌ள்
இப்போதும் உனைப் போய்ச் சேரவில்லை

இந்த கருநீல‌ இரவில்
அசைவற்ற குளக்கரையின்
வெள்ளை அல்லியிட‌ம்
அதன் மணம் பற்றிப் பேசிய‌வாறு
வரையறையற்றுத் தனித்திருக்கின்றேன்

மெல்ல மெல்ல
இருள் முழுவ‌தும் ஆக்கிர‌மித்த‌பிறகும்
நிலவு கொஞ்சம் பிர‌காசிக்கதான் செய்கின்றது
யூகித்திடா கருணையுடன்

5 comments:

எம்.ரிஷான் ஷெரீப் said...

அருமையான வரிகள்..அருமையான கவிதை..

//இருள் முழுவ‌தும் ஆக்கிர‌மித்த‌ப்பிறகும்
நிலவு கொஞ்சம் பிர‌காசிக்கச் செய்கின்றது
யூகித்திடா கருணையுடன் //

அபாரம் நண்பா !

Ravee (இரவீ ) said...

மிக அருமை,
ஒவ்வொரு வரிக்கும் எத்தனை எத்தனை அர்த்தங்கள்,
எனதாக படித்து உணரவைத்த - செதுக்கப்பட்ட வைர வரிகள்.
மிக்க நன்றி.

Saravana Kumar MSK said...

அருமையான வரிகள்..அருமையான கவிதை செல்வா..

ரொம்ப அழகா எழுதறீங்களே.. பொறாமையா இருக்கு... :)

Saravana Kumar MSK said...

//இந்த கருநீல‌ இரவுடன்
அசைவற்ற குளக்கரையில்
வெள்ளை அல்லியிட‌ம்
அதன் மணம் பற்றிப் பேசிய‌வாறு
வரையறையற்றுத் தனித்திருக்கின்றேன் //

இந்த வரிகளுக்குள் சிக்கி கொண்டேன்..

அன்புடன் அருணா said...

//மெல்ல மெல்ல
இருள் முழுவ‌தும் ஆக்கிர‌மித்த‌பிறகும்
நிலவு கொஞ்சம் பிர‌காசிக்கதான் செய்கின்றது
யூகித்திடா கருணையுடன் //

நிலவின் கருணை அழகாக இருக்கிறது.
அன்புடன் அருணா