Friday, February 13, 2009

..................


ஊடல் மிகுந்து
நெஞ்ச‌ம் எரிமலையாய்
கன‌ன்றுகொண்டிருக்கும்
இவ்வேளையில்

வாழுதலைப் பற்றி
ஆழ்ந்த சலிப்பொன்றை
ஏற்படுத்த ஏதுவாய்

மெல்ல
எனை வந்து சேர்கிறது
பிரிவை அறிவிக்கும்
உனது செய்தியொன்று

தீர்மானிக்க‌ எதுவும‌ற்று
ப‌ர‌வுகின்றன‌ உயிர‌ற்ற பொருட்க‌ளின்
மௌனங்கள் என்னிலும்

பின்னாட்க‌ளில் அது
நிர‌ந்த‌மாக‌வும் இருக்க‌லாமென‌
ம‌ல்லிகை இலையொன்று எழுதிப்போவ‌தை
பார்த்த‌வாறு நிற்க்கையில்

முடிவிலாத் த‌னிமையை
முன்னிறுத்திவிட்டு நழுவிப்போகிறது
எனதிந்த‌ வாழ்க்கை

1 comment:

Karthika said...

மென்மையாக ஒரு பிரிவைப் பேசும்போதும் அதிகம் வலி தருகிறது இந்தக் கவிதை.