Tuesday, March 24, 2009

.......................

சன்னலோரப் பயணங்களில்
சன்னலுக்கு வெளியே
மென்காற்றோடு காற்றாக
மேலும் கீழும்
அலைபாயும் விரல்களை

மழைத்துளிகளை
வாயிலேந்தும் முகங்களை

எத்துனை முறைச் சொல்லிக்கொடுத்தும்
செருப்பை மாற்றிப்போடும் கால்களை

இரு சக்கர வாகனங்களில்
பிடித்துக்கொள்ளும்படி பின்னே அமர வைக்கப்படுகையில்
எட்டாது எட்டாது நீளூம் கைகளை

இமைகளை மடித்து
மழலைகளை அச்சமுறச்செய்வதாக நினைத்து
புன்னகைக்கச் செய்பவர்களை

எனக்குத் தெரியும்

இன்னும் பணம் கட்டாததால்
பெற்றோரை அழைத்து வரும்படி
வகுப்பறைகளை விட்டு வெளியேற்றப்படும் உடல்களை

பொன்னகை இல்லாத காரண‌த்தினால்
விழாக்களைப் புறக்கணித்து
வீட்டிற்குள் பதுங்கும் அம்மாக்களை

வந்த இடத்தில்
ஆடம்பரமான உணவு கிடைக்க நேர்கையில்
வீட்டை நினைத்துக்கொள்ளும் அப்பாக்களை

பயணங்களில் எதார்த்தமாக அருகருகே அமர நேர்கையில்
எனக்கும் அவளுக்கும் எவ்விதத் தொடர்புமில்லையென
பார்ப்போர் அறியும்வண்ணம்
கால்களையோ முகத்தையோ திருப்பிக்கொள்ளும் திருமண‌மானவளை

இந்த பேருந்து எங்குப் போகும்
எங்குப் போகுமென
நிறுத்ததில் வருவோர் போவோரிடமெல்லாம்
கேட்டபடியிருக்கும் எழுத்தறிவில்லா முதியவர்களை

இரயில் பயணங்களில்
முன்பதிவில்லாதப் பெட்டிகளில்
பயணம் செய்ய நேர்கையில்
உட்கார இருக்கைகளிருந்தும் தவிர்த்து
கீழோ கழிவறைக்கருகிலோ அமர்ந்துகொள்ளும் வறியவர்களை

எனக்குத் தெரியும்
எளிய மனிதர்களை
அவர்க‌ளுக்கு கிடைக்கப்போகும் நீதியை

ஒப்பிட்டுப் பார்த்து
ஒப்பிட்டுப் பார்த்து
வருத்தங்கொள்ளும் பிஞ்சு மனங்களை

மேலும்
எத்துனை எத்துனை அவசரமிருந்தும்
ஆள் நடமாட்டம் நிறைந்தச் சாலையோரங்களில்
சிறுநீர் கழிக்க இயலாது தினறும் இந்த நகரத்துப் பெண்களை

1 comment:

மஞ்சூர் ராசா said...

நன்றாக இருக்கிறது இந்தக்கவிதை. வலி தெரிகிறது.

தேவையற்ற வார்த்தைகளை குறைத்து இன்னும் கொஞ்சம் செதுக்கினால் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றாக வரும்.

வாழ்த்துகள்.