Tuesday, March 31, 2009

நீல நிற மௌனங்கள்

நிலைகொள்ளாத
நொடிப் பார்வைக‌ளில்
வான் தொட்டுத் தோற்கின்றன
பகிரயிய‌லாத நம‌து புரிதல்கள்

நழுவி நதியெனக் கரைபுரளும்
மௌனங்கள் எழுப்ப முயலும்
நம்மிடையே பெரும்
திரையொன்றை

நான் அர்த்தப்ப‌டுத்திக்கொள்வேன்
உனதிந்த‌ மௌனங்களை
இருள் கவியும் வானமொன்றில்
மிளிரும் வெண் மின்னலெனவோ
அல்லது
சிறு கல்பட்டு உடைந்த
கண்ணாடி குளத்தின் குறு அலைகளெனவோ.

வெகுதினங்களுக்கு பிறகு
இன்று வயல்வெளியில் நடக்கையில் காண்கிறேன்

அருக‌ருகே தொங்க‌விட‌ப்பட்டும்
எதுவும் பேசிக்கொள்வதில்லை
இரு சோள‌க்காட்டு பொம்மைகள்

நம்மை போலவே
அவற்றிற்குள்ளுமிருக்கலாம்
சொல்லாது அமிழ்ந்துபோன
வெறுமையின் வார்த்தைகள்

யாதொரு செய்தியும்
இல்லாது கைவிரிக்க
சலிப்புடன் நகர்ந்துவிட்டன
மாலையின் மேகங்கள்

உணர்த்த முடியாத மொழிகள்
தடுமாறி விழும் இப்பொழுதுகளில்
மெல்ல தன் வண்ணங்களை இழக்கின்றது
எனதிந்த வாழ்க்கை.

2 comments:

ச.முத்துவேல் said...

கவிதை முழுக்க கவித்துவம் -தலைப்பிலும் - நிரம்பித் தளும்புகிறது.
நன்கு அனுபவித்தேன் இக்கவிதையை.

மஞ்சூர் ராசா said...

கவிதையில் வார்த்தைகளை அழகாக கோர்த்திருக்கிறீர்கள். ஆனாலும் முழுமை அடையவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஏதோ ஒன்று குறைகிறது.