Tuesday, April 21, 2009

மனப்பிறழ்வு

எனக்குள்ளே பேசிக்கொள்ளும்
மிக நிசப்தமான இந்த நிசியில்
மெல்ல உணர்கிறேன்
தவிர்க்க‌ முடியாத ஒரு தனிமையை

ஆந்தையொன்று படபடத்து கடக்க
மிகுந்த சலிப்புடன்
கனவுகளின் ஆழத்தில் மூழ்கி
உறங்கிப் போனேன்

காலையின் வெளிச்சம்
முகத்தில் ஒளிர்ந்து பகலான போது
வெறுமனே முடிந்துப் போயிருந்தது
ஆண்டுகள் பல தவமிருந்து
ஆவலுடன் எனைக் காண வந்திருந்தப் பொழுதொன்று

எழுந்து கண்ணாடியில் பார்கிறேன்
காணுமிடமெல்லாம் தெரிகின்றன
புறக்கணிப்பின் தட‌யங்கள்

நேசமாய் தோள்தொடும்
முற்றத்து கொடிப்பூக்களிடம்
எப்படிச் சொல்ல‌
நமத்து போய்விட்டது இந்த காதலென்று

நேற்றைய வேளைகளில்
என்னுடனிருந்தவர்களே
இப்பொழுதுகளிலும் ஊடுருவுகின்றனர்

மாலையில்
அறை நுழைந்த காற்று
எழுதிப் போகிறது
என் மனம் பற்றிய சிறு குறிப்பொன்றை

4 comments:

பிரேம்குமார் said...

//வெறுமனே முடிந்துப் போயிருந்தது
ஆண்டுகள் பல தவமிருந்து
ஆவலுடன் எனைக் காண வந்திருந்தப் பொழுதொன்று//

அருமையான கவிதை செல்வன் :)

rajan RADHAMANALAN said...

மாலையில்
அறை நுழைந்த காற்று
எழுதிப் போகிறது
என் மனம் பற்றிய சிறு குறிப்பொன்றை-

thanimaiyin porulunarthum varigal

-anbudan rjn radhamanalan

Divya said...

\\எழுந்து கண்ணாடியில் பார்கிறேன்
காணுமிடமெல்லாம் தெரிகின்றன
புறக்கணிப்பின் தட‌யங்கள்\\

இந்த வரிகள் மனதை தொட்டது...புறக்கணிப்பின் வேதனை வார்த்தைகளில் ப்ரதிபலிக்கிறது,

தனிமை கவிதை.....அருமை!

Elango said...

//நேசமாய் தோள்தொடும்
முற்றத்து கொடிப்பூக்களிடம்
எப்படிச் சொல்ல‌
நமத்து போய்விட்டது இந்த காதலென்று//


(முற்றத்து கொடிப்பூக்கள் தோள் தொடும் நேசத்தில்.. நமத்து போன காதலின் விம்மல் என்னவாகும்..செல்வா..?)