Saturday, April 25, 2009

.....................

வீட்டிலேயே வளர்க்கப்பட்டும்
கோழிகள் மனிதர்களோடு
நெருங்கி பழகாத‌ற்கான காரணம்
அப்பொழுதுதான் புரிந்ததெனக்கு
வேண்டுதலுக்கென கோவிலில்
அவற்றொன்றின்
தலையறுக்கப்படுகையில்.

****


இடம்பெயர்தலுக்கான
காரணங்களை
நின்று மெதுவாக
எடுத்துச் சொல்லியும்
பின் உயிருருக கெஞ்சிப் பார்த்தும்
உட‌ன் வர சம்மதிக்கவேயில்லை
தோட்டத்து மரம்.

- நன்றி உயிரோசை

****

மனமுடைந்து மௌனித்திருக்கும்
இக்கணத்தில்
முகம் தெரியாத வழிப்போக்கனின்
இந்த‌ நட்பான புன்னகைக்கு
பரிசளிக்க பெரிதாய் வேறொன்றும் இல்லை
சிறு புன்னைகையைத் தவிர.

4 comments:

பிரேம்குமார் said...

இரண்டாவது கவிதை அருமை. என்ன சிக்கல்கள் வந்தாலும் புலம் பெயர விரும்பாத மக்களை நினைவுப்படுத்தியது கவிதை

rajan RADHAMANALAN said...

//உயிருருக கெஞ்சிப் பார்த்தும்
உட‌ன் வர சம்மதிக்கவேயில்லை//

azhagiya nadai... thodarungal selvan

Karthik said...

இரண்டாவது சூப்பர்ப். :)

Gowripriya said...

எடுத்துச் சொல்லியும்
பின் உயிருருக கெஞ்சிப் பார்த்தும்
உட‌ன் வர சம்மதிக்கவேயில்லை
தோட்டத்து மரம்.


superb