Wednesday, June 17, 2009

தனிமையின் சித்திரம்

யாருமே அணுகாத மாலைப்பொழுது
அமைதியாய் வியாபித்திருகின்றது
இவ்வெளியெங்கும்
ஓர் முதிர்கன்னியின் முனகுதலை போல.

இந்த நாள் ஒன்றும்
சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை.

சலித்தப் பொழுதுகளை
அறைக்குள் நடந்து கழிக்கும்
பிரயாசையேதுமின்றி
நாள்பட்டுபோன
எனதிந்தத் தனிமையை
ஒரு இரவு
ஒரு இலை உதிர்ந்த மரம்
ஒரு மனித நிழலென
உருவகித்து சித்திரமாக வரைகிறேன்.

வெறுமைகள் வழியும்
அதன் மொழிகளுக்கு
க‌ருமையின் வண்ணமிட
ஏனோ பிரகாசமிழக்கின்றது வானம்.

நேற்றைய நட்சத்திரங்கள்
சிலவற்றை அதன்மீது பதிக்கையில்
விலகியோடிய மேகங்களிடம் காரணங்களேதுமில்லை.

பிறிதொரு மழைநாளில்
நீயதைத் தடவி ரசித்த‌போதும்
சித்திரம் சித்திரமாகவே இருந்தது.

இன்றும்கூட‌ அப்படியே.

என்றாவது ஒரு நாள்
எதார்த்தங்களின் நீட்சியாய்
மக்கி சிதைந்து மண்ணாகியே போகக்கூடும்
அச்சித்திரம்
நீயதன் பொருளுணராமலேயே.

2 comments:

நேசமித்ரன் said...

தனிமையின் ....
உணரப்படாத பிரியத்தின் வலியை பேசும் இக்கவிதை அருமை !

முதிர்கன்னியின் முயங்குதலை
ஒரு மனித நிழலென
உருவகித்து சித்திரமாக வரைகிறேன்

விலகியோடிய மேகங்களிடம் காரணங்களேதுமில்லை

சித்திரம் சித்திரமாகவே இருந்தது

அச்சித்திரம்
நீயதன் பொருளுணராமலேயே

தமிழ்நதி said...

மழை எப்போதும் துமித்துக்கொண்டோ பெய்துகொண்டோ இருக்கிறது உங்கள் கவிதைகளில். மழை அவ்வளவு பிடிக்கும்போல... எனக்கும்... ஆண்டுமுழுவதும் மழை பெய்தாலும் சரி. ஆனால், அவ்வப்போது வெளியில் சென்று வர இடைவெளி விட்டுப் பெய்யவேண்டும்:)