Monday, July 27, 2009

இயலாமை

மின்சாரம் நின்ற‌ இரவொன்றில்
ஒளிரும் அகலின் வெளிச்சத்தில்
கட்டவிழ்த்து திளைக்கிறீர்கள்
நானோ எரியும் திரியின் வேதனையில்
மௌனித்திருக்கின்றேன்.

கொடி காற்றில்
அழகாய் பற‌ப்பதாயெண்ணி உளமகிழ்கின்றீர்கள்
நான் நினைத்துக்கொண்டிருகின்றேன்
அது விடுதலையின்கண் துடிப்பதாய்.

நீங்கள் பூத்து குலுங்கும்
வண்ண மலர்களை ரசித்துக்கிட‌க்கையில்
எனது கவலைகளென்னவோ
விற்காமல் போன மலர்களை பற்றியதானவை.

எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும்
எனதிந்த‌ வாழ்வோடோ
இல்லை உங்கள் சமூகத்தோடோ
இன்னும்கூட இண‌ங்கி போக‌ முடிவதேயில்லை.

எல்லாவ‌ற்றையும் விட்டு
எங்காவ‌து போய்விட்டால்தானென்ன‌?

இழ‌ப்புக‌ளனைத்தும்
ச‌மாதான‌த்திற்கு அப்பாற்ப‌ட்ட‌வைக‌ளென‌
புரிந்ததொரு மழை நாளில்
புதிய‌ வ‌ன‌மொன்றிற்கு
ஒரு ப‌ற‌வையாக ப‌ற‌க்க‌ எத்தனைக்கிறேன்

முக‌மறியாத‌ யாரோ சொல்லி செல்கிறார்கள்
சிறகொடிந்த பட்டாம்பூச்சிகள்
பறப்பதில்லையென.

- ந‌ன்றி திண்ணை

Friday, July 24, 2009

...............

நூறாண்டுகள் பழமையான
பசுமரங்களை வேருடன் பிடுங்கி
நடப்போகிறார்களாம்
பெரிய பெரிய கான்கிரீட் கட்டிடங்களை.
என் கண் முன்னே
எனது வனம் அழிக்கப்படுவதை
எப்படி சகிப்பேன்?
எனதெதிர்ப்பை எப்படி பதிவு செய்வேன்?

நானொன்றும் காக்கை அல்லவே?
தன் கூடொன்று கலைக்கப்படுகையில்
கூவிக் கரையவோ
அல்லது
கூட்டம் சேர்க்கவோ.

Thursday, July 23, 2009

தேன்

பல கோடி மலர்களில்
அலைந்து திரிந்து
பல ஆயிரம் தேனீக்கள்
சிறுக சிறுக சேகரித்த உழைப்பின் பல‌னை
சட்டென முழுவ‌தும் அப‌க‌ரித்துக்கொள்வ‌தைவிட‌
வேறென்ன பெரிய அபத்தம் இருந்துவிட‌ப்போகிற‌து?

Thursday, July 16, 2009

ஒரு விழா நாள்

பெரியோர்கள் நிறைந்த
உனதந்த விழாவிற்கு உன்னால் முதலாவதாக
அழைக்கப்பட்டிருந்த பெருமையுடன்
விழா அறையினுள் நுழைகிறேன்.

வாச‌னையுட‌ன் வ‌ர‌வேற்ற‌ன‌
எங்கோ பூத்து யாராலோ கோர்த்து
வாசலில் தொங்கவிடப்பட்ட
சம்பங்கி ம‌ல‌ர் தோர‌ண‌ங்கள்.

திடீரென கன்னத்தில்
ச‌ந்த‌ன‌ம் பூசிவிட்டு ஓடி ம‌றையும்
சிறுவனின் குதூகலத்தை
ஏனோ பின்தொட‌ர‌ முடியவில்லை.

ம‌ஞ்ச‌ள் விள‌க்கொளியில்
நான் ல‌யித்துக்கிட‌க்க‌
க‌ள‌ங்க‌மில்லாப் புன்ன‌கையுட‌ன்
கை பிடித்து கூட்டிச் செல்கின்ற‌ன‌ர்
ப‌ட்டாடைய‌ணிந்த‌ சிறுமியர்.

அவர்கள் விட்டு ஓட
அதே முகம் பார்க்கும் பார்வைகளுடன்
என்னெதிரே நீ.

எதுவும் பேசிக்கொள்ள‌வில்லை.

இந்த மௌனங்கள் தான் எவ்வளவு வலியவை
உணர்வுகளை அப்ப‌டியே வெளிப்படுத்துவதில்?

ஏதாவது பேசியிருக்கலாம்.

சற்று நேரம் இருந்துவிட்டு
உன்னிடம் சொல்லாம‌லேயே
வெளியேறிவிட்டேன்
நீ பெற்றுக்கொள்ளாத எனது பிரியங்களுடன்.

பெரும்பாலும்
விழா முடிந்த‌தும் நிறையும்
விழா அறையின் வெறுமை
அன்று ச‌ற்று முன்கூட்டியே
என்னுள்.
மிக‌ ஆழ‌மாக.

Tuesday, July 14, 2009

.......

மிக‌ அழ‌காக‌வே இருக்கின்ற‌ன‌
எல்லா புன்ன‌கைக‌ளும்.

Monday, July 13, 2009

கோணம்

நிற்கும் பேருந்தின்
சன்னல் வழி விரியும் பார்வையில்
விழுகிறாள்
பசிக்குதென வயிறு தடவி
கையேந்தி இறஞ்சும்
ஏழைச் சிறுமியொருத்தி

கேட்டு கேட்டு
எதுவும் கிடைக்காத பட்சத்தில்
சிறிதும் தயக்கமின்றி
வேறொருவரை அணுகும்
அவளைப்போலவே
என் நெஞ்ச‌மும் இருந்திருந்தால்?

எதையோ
அமைதியாக‌ நினைக்க
ஆயத்தமாகியிருந்த‌போது
பேருந்தும் நகரத் தொடங்கியிருந்தது.

Tuesday, July 7, 2009

வ‌ழியும் மாலை நேர‌ம்

தழுவும் ஈரக்காற்றில்
இலைகளை உதிர்த்தவண்ணமிருகின்றன
மிக உயர்ந்த யூக‌லிப்டஸ் மரங்கள்.

யாருமற்ற தெருக்களில்
அலைந்து தொலைகின்றன வெள்ளை நிழல்களும்
கருத்த மழை முகில்களும்.

எங்கிருந்தோ வந்து
எனைக் கடந்தபடி இருக்கின்றன
பெரிய நீல‌ வண்ணத்துப்பூச்சிகள்.

குடைகளுக்குள்
யாரோ பேசிய‌வாறு போகிறார்கள்
எதையோ.

மழைநீர் கோர்த்த
பசுந்த கிளைகளை உலுக்க
சிதறுகிறது
குளிர்ந்த கின்னர இசையொன்று.

இன்றும் சந்திக்க நேருகிறது
நீயற்ற வேளைகளை.

யாரிடமும் பேச தோனுவதில்லை.

சூழும் தனித்த இரவை
தடுத்து நிறுத்த வழியேதுமின்றி நானிருக்க
ச‌ன்னல் கண்ணாடியில் மழைநீராய்
உருகி வழிகிறது இம்மாலை மழை நேரம்.

- ந‌ன்றி திண்ணை