Monday, July 13, 2009

கோணம்

நிற்கும் பேருந்தின்
சன்னல் வழி விரியும் பார்வையில்
விழுகிறாள்
பசிக்குதென வயிறு தடவி
கையேந்தி இறஞ்சும்
ஏழைச் சிறுமியொருத்தி

கேட்டு கேட்டு
எதுவும் கிடைக்காத பட்சத்தில்
சிறிதும் தயக்கமின்றி
வேறொருவரை அணுகும்
அவளைப்போலவே
என் நெஞ்ச‌மும் இருந்திருந்தால்?

எதையோ
அமைதியாக‌ நினைக்க
ஆயத்தமாகியிருந்த‌போது
பேருந்தும் நகரத் தொடங்கியிருந்தது.

3 comments:

நேசமித்ரன் said...

அருமை
அற்புதமான வெளிப்பாடு

kartin said...

that hidden thing slowly engulfs after reading this!!

beauty!!

கார்த்திக் said...

நல்ல கவிதை

// சிறிதும் தயக்கமின்றி
வேறொருவரை அணுகும்
அவளைப்போலவே
என் நெஞ்ச‌மும் இருந்திருந்தால்? //

ஒருவேள நீங்களும் வேறெருவரை....