Wednesday, August 19, 2009

உதிர்ந்த இலையொன்றை பற்றியதானவை

நரியனூரா
ரவியின் பாட்டியின் பெயர்
தோல் சுருங்கங்களும் தெளிவற்ற பார்வையும்
அவளின் ஐந்து தலைமுறை வயதையும்
தொங்கும் காதுக‌ள்
முன் கால‌ங்களில் அவ‌ள் க‌ன‌மான‌
தோடு அணிந்திருந்த‌தையும்
வெள்ளை உடை அவளின்
நீண்ட தனிமையையும்
பார்க்கும் பொழுதே நமக்கு உணர்த்திவிடும்.
முத‌ன்முறை எனைக் கண்ட‌போது
நெருங்கி த‌ன் த‌ள‌ர்ந்த‌ கைக‌ளால் எனைத் தொட்டு
ராரா ர‌மேஷு பாவுண்ணாவா? என்றாள்
நான் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னேன்
நா ர‌மேசு காதுவா குட்டி.
ஒவ்வொருமுறை நான் ர‌வி வீட்டிற்கு செல்லும்போதும்
அவ‌ளென்னை ரமேஷ் என்ற‌ழைப்ப‌தும்
நான் ம‌றுதலிப்ப‌தும் வாடிக்கையாகியிருந்தது.
பின் வ‌ந்த‌ நாட்க‌ளில்
எவ்வித‌ ஆட்சேபனைகளுமற்று
அவ‌ளுக்கு நான் ர‌மேஷாகியிருந்தேன்.
எத‌ற்காக‌ என்னை அப்ப‌டி அழைக்கிறாளென்கிற‌ குழ‌ப்ப‌த்தை
இதுநாள்வரை அவ‌ளிட‌ம் தெளிவுப‌டுத்தியதேயில்லை.
ஏதாவ‌து கார‌ண‌மிருந்திருக்க‌லாம்.
நான் ர‌மேஷாகி போன‌தில் அவ‌ளுக்கும்
மிக்க‌ ம‌கிழ்ச்சி தான்.
வ‌ருவோர் போவோரிட‌மெல்லாம்
சொல்லியிருக்கிறாள் தான் ரமேஷை பார்த்ததாக
ர‌மேஷிட‌ம் பேசிய‌தாக‌.
ஒரு ப‌க்க‌த்தைப் புர‌ட்டும் ய‌தார்த்த‌தோடு
க‌ழிந்துவிடுகின்ற‌ன‌ இந்த‌ நாட்க‌ள்.
சில மாதங்க‌ளுக்கு முன்
பாட்டி த‌வறிவிட்ட‌தாக ர‌வி தொலைபேசியபோது
ம‌ர‌முதிர்த்து
காற்றில் மித‌ந்து
நில‌ம் சேரும்வ‌ரை
ஒற்றை இலையொன்றை வெறித்திருந்தேன்.

இப்பொழுதெல்லாம்
யாரும் என்னை ரமேஷென்று அழைப்பதில்லை.

- நன்றி உயிரோசை

5 comments:

மண்குதிரை said...

romba iyalba irukku nanba

பா.ராஜாராம் said...

நினைவு பிறழ்கிறது,..
சித்திரம் பிசகும் வலியும் நளன்...தள்ளாமை.

amirtham said...

’’இப்பொழுதெல்லாம்
யாரும் என்னை ரமேஷென்று அழைப்பதில்லை’’

அற்புதம்.

Ramki... said...

beautiful...

சகாராதென்றல் said...

நண்பருக்கு,
சுவாரஸ்ய வலைப்பதிவர் விருது கொடுத்திருக்கேன்.
பார்க்கவும். சுட்டி: http://saharathendral.blogspot.com/2009/08/blog-post.html