Saturday, December 5, 2009

மீளாதவை

சிறு வயது மழைக்காலங்களில்
மிக இனிமையான அந்த ஓசைக்காக காத்திருப்பேன்
முற்றத்து சன்னலருகே.

எனது எதிர்பார்ப்புகளினூடே
சன்னமாய்த் தூரி
இலைகளில் ஒட்டாது நழுவி
என் வீட்டுக் கூரைகளில் வழிந்து
வீதிகளில் ஓடுமதன் ஓசையை
இனமறியா புன்னகையொன்றுடன்
பார்த்திருப்பேன் அக்காவுடன்.

மழை விட்ட நேரத்தில்
சாலைப் பள்ளங்களில் தேங்கிய
மீத மழையில் உற்சாகமாய் குதித்து களித்திருப்பேன்
நண்பர்களுடன்

குடை பிடித்து பள்ளிச் செல்கையில்
குமிழிகளுகிடையே காகித கப்பல் விடுகையில்
திட்டியபடி அம்மா தலை துவட்டுகையில்
விரல்நீட்டி வானவில் பார்க்கையில்
பாசி படர்ந்த சுவரருகே நடக்கையில்
வெள்ளை நட்சத்திரங்களாய் கம்பியில்
தொங்கும் மழைத்துளிகளைத் தொடுகையில்
ஒரு ஈரம்
ஒரு சிலிர்ப்புடனே
நகரும் அந்நாட்கள்

எங்கு போயின அந்நாட்களெல்லாம்?

உள்ளுக்குள் அழுதிருக்கையிலும்
துளி புன்னகையொன்றை இதழோரம் ஒட்டிக்கொள்ளச்செய்யும்
இக்காலங்களிலும் வருகின்றன மழைக்காலங்கள்.
பால்யத்திலிருந்தே என்னுள் முழுவதும் நிறைந்திருந்த
அதன் வசீகரத்தில் மிச்சங்களேதுமில்லாமல்.

- ந‌ன்றி உயிரோசை

4 comments:

மண்குதிரை said...

உணர்வுகள் அருமை

முத்துசாமி பழனியப்பன் said...

வெள்ளை நட்சத்திரங்களாய் கம்பியில்
தொங்கும் மழைத்துளிகளைத் தொடுகையில்

Very nice

♥காதல் தேவன்♥ said...

ம்ம்ம்...என்னன்னு சொல்றது செல்வா...இதைப் படிச்ச பிறகு திரும்பி தமிழ்நாட்டுக்கு சொந்த ஊருக்கு உடனே கிளம்பிப் போயிடணும்னு தோணுது செல்வா...

ரொம்ப அருமையா எழுதுறீங்க... வாழ்த்துக்கள்..

Ramki... said...

எங்கு போயின அந்நாட்களெல்லாம்?


எளிமையைத் தொலைத்துவிட்டோம்
we are not living here... just BEING...

அருமையான
பதிவு செல்வா.....