Wednesday, December 30, 2009

நீரான‌து

கைகளில் அள்ளித் தெளிக்கையில்
உடைந்து சிதறுவனவாய்
மென்சாரல் மழையில் தூர்வனவாய்
அல‌ம்பிய கையை உயர்த்தி பிடிக்கும்
சிறுமியின் விரல் நழுவி சொட்டுவனவாய்
மழைக் கண்ணாடிகளில் வழிவனவாய்
வெளிச்சத்தை பிரதிபலிக்கையில் ஒளிர்வனவாய்
தேங்குவனவாய் ஓடுவனவாய்
அடை மழையென‌ பொழிவ‌ன‌வாய்
எந்நிற‌மாயினும் அந்நிற‌மாய்
இடத்திற்கு தகுந்தாற்போல்
மாற்ற‌ங்கொள்கின்ற‌து இந்த நீரான‌து.

வெகுநேரம்
மூடியக் கதவொன்றைப் பார்த்திருந்து
மெல்ல திரும்பும் என்னைப்போல‌ல்ல.
- நன்றி உயிரோசை

7 comments:

Gowripriya said...

அழகு :)

மண்குதிரை said...

nice nalan

udaiyuthu ethoo enRu

kartin said...

luvly :)))))

யாத்ரா said...

\\மூடிய கதவொன்றை
சில நிமிடங்கள் ஏக்கமாய் வெறித்து
மெல்ல நகரும் என்னைப்போல‌ல்ல.\\

இப்படித்தான் ஆறுதல்பட்டுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது நளன்.

ரொம்ப நல்ல அனுபவத்தைத் தருகிறது இந்தக் கவிதை.

- இரவீ - said...

இனிய ஆங்கில புதுவருட வாழ்த்துக்கள்..

♥Manny mazhaikalam.blogspot.com♥ said...

Very good lines...

கமலேஷ் said...

மிக அழுத்தமான பதிவு...நன்றாக இருக்கிறது...வாழ்த்துக்கள்...