Tuesday, February 16, 2010

கண்ணாடியின் முன்

அம்மா அழுகையில்
காரணமறியாது தானும் அழும்
சிறுபிள்ளைகளின் மனம் போன்றவனவன்

தற்சமயம்
ம‌ழைக்கு ஏங்கி வாடிய
குறுஞ்செடியொன்றை ஒத்திருக்கிறானென
இசைப்ப‌ற‌வைக‌ளிர‌ண்டு ஊரெங்கும் சொல்லித் திரிந்த‌தை
யாரும் குறிப்பெடுக்க‌வே இல்லை

ஒரு சிறிய சந்திப்போ
ஒரு யதார்த்தமான நலம் விசாரிப்போ
அல்லது
ஒரு ஐந்து நிமிட சம்பாஷனையோ
அவனுக்கு ஆறுதலளித்திருக்கலாம் என்றாலும் கூட‌
யாதொன்றும் நிக‌ழவேயில்லை

நிலம் வெடிக்கச் செய்யும் வறண்ட கோடையொன்றில்
கடும் பாலையொன்றை தனியே கடந்து திரும்பியவனை
வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு
நேற்றுதான் பார்க்க நேரம் கிடைத்தது

தெளிந்த நீரின் பிரவாகமாய் இருந்த
அவனது கண்களை சற்று தயக்கத்தோடு எதிர்கொண்டு
நட்சத்திரங்களின் ஓளியென மின்னும்
புன்னகைகள் சிலவற்றை நீட்டினேன்.

பெற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வமோ
நிராகரிக்கும் தயக்கமோ ஏதுமின்றி
வெறுமென வாங்கிகொண்ட அவனிடம்
புன்னகைகள் புன்னகைகளாகவே இல்லை.

2 comments:

Ramki... said...

Superb Selva... :)

மண்குதிரை said...

வழமை போல் இதம்