Monday, March 1, 2010

கிடைத்த‌லுக்கும் கை ந‌ழுவிபோவ‌த‌ற்குமான‌ இடைவெளி

எங்கிருந்தோ வந்தபடியிருக்கின்றன
சில குரல்கள்

கெஞ்சுபவையாக
துய‌ர்மிக்க ஒலியாக
நீண்டதொரு கேவலாக
சிறிதும் எதிர்க்க வ‌லுவில்லாதவைகளாக

ஓயாத பணிகளுக்கிடையில்
காதோரம் ஒலித்தபடியே இருப்பது
சற்றே அயர்ச்சியூட்டுவதாக பேசிக்கொள்கின்ற‌ன‌ர் சில‌ர்
சில‌ரோ அவற்றை செய்திகளாக்கி
தேனீர் சுவைக்கின்ற‌ன‌ர்
வருத்தம் கொள்கின்றனர்
சில எளிய மனிதர்கள்
மற்றவர்களெல்லாம்
கேட்பதாகவோ
கவலைகொள்வதாகவோ இல்லை

இடையிடையே
கதறியபடி
குழ‌ந்தைக‌ளின் அழுகைக் குர‌லும் கேட்ப‌து
ம‌ன‌தை ஏனோ ச‌ஞ்ச‌ல‌மூட்டுகின்ற‌து
சிறு பூவொன்றைக் கிள்ளியெறியவே ம‌ன‌மில்லாத‌ நான்
வாச‌லில் சென்று சென்று பார்க்கிறேன்
யாதும் செய்வ‌த‌றியாது நிற்கிறேன்
ம‌ன‌முடைந்து ச‌லித்துக்கொள்கின்றேன்
சமயங்களில்
கண்களை மூடி இறைவனைப் பிரார்த்திக்கின்றேன்

இப்பிர‌ப‌ஞ்ச‌மெங்கும் மிக‌க் க‌டுமையாகவே
ஒலிக்கின்ற‌ன அந்த‌ குர‌ல்கள்

இம்முறையும்
உத‌விடக் கூடிய எவ‌ரும்
கேட்பதாகவோ
கவலைகொள்வதாகவோ இல்லையென்பது
எத்தனை பெரிய அபத்தம்

மின்ன‌ல்க‌ள் கீறி மறைந்த நேற்று மாலை
க‌டைசியாய்க் கேட்ட‌து
சிதறித் தெறித்த சிக‌ப்புக் குரலொன்று.

கடந்த சில‌ மாத‌ங்க‌ளாக‌
ஒலிப்ப‌தில்லை அந்தக் குர‌ல்க‌ள்.

No comments: