Monday, April 19, 2010

இரவுகள் அழகானவை

அசையவிடாது
நாணலையும்
உறங்கச்செய்கிறது தென்றல்
எல்லோரும் தன்னிலை மறந்தபின்னும்
இன்னும் எரிந்துகொண்டிருக்கின்றது சிம்னி சுடர்
ஏதோவொரு நெகிழ்வில்
ஒளிர்ந்து மறைகின்றன‌
இதுவரை தீராத ஏக்கங்களின் பச்சைநிற‌ வெளிச்சங்கள்
தாழம்பூ ம‌ன‌ந்திருக்க
இம்பீரியல் புளு மதுவின் மயக்கத்தில்
மெல்ல நகர்கின்றது
கடக்கவே முடியாதென நினைத்த இந்த இரவு

துயர்களெல்லாம் ஒன்றுகூடி
நிலவென‌ மேலெழ
லொரீனா மெக்னெண்டின் எகிப்தியன் இசை
பாடலைக் கேட்டபடி இருக்கிறேன்

பின் எதையோ வெறித்த‌ப‌டியிருக்க‌
விழி இறுக்காமலேயே மீறி வழிகின்றது
நிறமற்ற இரத்தம்

முன்னெப்போதுமிருந்ததில்லை
இதயத்தில்
இவ்வளவு வலி.

என்ன இருக்கின்றது
தனிமையைப் பெருகச்செய்யும் இந்த இருளிடம்
இந்த நட்சத்திரங்களெல்லாம் யாருக்காக மின்னுகின்றன.

- ந‌ன்றி உயிரோசை

3 comments:

velkannan said...

//..விழி இறுக்காமலேயே மீறி வழிகின்றது நிறமற்ற இரத்தம்
முன்னெப்போதுமிருந்ததில்லை...//
எவ்வளவு கூர்மையான வரிகள் , உயிரோசை வந்தமைக்கு வாழ்த்துகள்

Ramki... said...

துயரத்தை மீட்டும் கவிதை...

ம்ம்ம்ம்............

razak said...

Very nice feelingssssssss