Monday, May 3, 2010

ஆறுதல்

அந்த மாலையில்
மனம் மிகவும் குழம்பிப்போயிருப்பதாகச்
சொன்னவனை மெல்லப் பார்த்தேன்

அலைகள் தவழ்ந்தபடியிருந்த‌ அந்தக் கடற்கரையில்
இருள் சூளும்வரை பேசிக்கொண்டேயிருந்தோம்
தாங்க முடியாத‌ துயரமொன்றைப் பகிர்கையில்
அடக்கமுடியாது
பெருங்குரலெடுத்து வாய்விட்டு அழுதவன்
எனது மடியில் படுத்தபடியே உறங்கிப்போனான்.

சின்னஞ்சிறு அசைவில்
துயில் கலைந்துவிடுவானென நினைத்து
வெகுநேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன்

- நன்றி உயிரோசை

4 comments:

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் said...

நல்லாயிருக்கு நளன், உயிரோசையில் வந்த மற்ற இரண்டு கவிதைகளும்.

velkannan said...

That's Also simple and nice.
Congratulation.

விழியன் said...

க்ளாசிக்.

mohammed said...

Your poet has a specific beauty selva......

Dont stop your writing...

Do Increase it.