Wednesday, June 30, 2010

நெஞ்சோடு கிளர்தலில்

மதிய வேளைகளில்
சக மாணவர்கள் உணவுண்பதை
வெறுமனே வேடிக்கை பார்த்திருந்திருக்கையிலெல்லாம்
எழுந்ததேயில்லை
எப்போதும் சமைத்துக் கொடுத்திட‌ இயலாத
அம்மா மீது வருத்தங்களேதும்

எத்தனையோ முறை கேட்டும்
கிடைத்திடாத ஒன்றென‌
சைக்கிளை நினைவு கூர்கையில்
இல்லை
அப்பா மீது கோபங்களேதும்

கிழிந்த சட்டையால்
இகழ‌ப்பட்ட‌போதெல்லாம் கூட
எவ்வித பிரக்ஞையுமின்றி
மௌனம் காத்திருந்திருக்கிறேன்

ஒப்பீடுகளற்ற‌ பின்னாட்களில்
பழகியிருந்தன‌
யாவும்.

எப்போதும்
அழித்தகற்றவியலாத வலிகளை
மெல்ல‌ கிளர்ந்தெழச் செய்யும்
இம்மாலையில்
தெரிந்திருக்கின்றது
முகங்களுக்கு எதிராக
எங்கனம் பேச வேண்டுமென்பதும்
எவ்வளவு புன்னகைக்க வேண்டுமென்பதும்.

- நன்றி உயிரோசை

1 comment:

mohammed said...

Change is the law of life. Illaya nalann.