Saturday, September 11, 2010

இரு ப‌டுக்கைக‌ளும் ஒரு மௌன‌மும்

ஏதாவதொரு வகையில்
நம்மைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள மட்டும்தான இந்த‌ உறவுகள்
தீரவே தீராத குழப்பங்களுடன்
அமர்ந்திருக்குமொரு பயண‌த்தில்
எதிரே எதற்கோ புன்னகைக்கின்றனர்
சில மல்லிகைப்பெண்கள்
வெயிலின் தாக்க‌த்தைக் குறைத்து
சுக‌மாக‌த் த‌ழுவுகின்றது காற்று
பேசிக்கொள்ள‌ எதுவுமே இல்லையெனினும்
அருக‌ருகே நாம் ப‌ய‌ணிக்குமிந்த‌ப் ப‌ய‌ண‌ம்
ஏற்ப‌டுத்துகின்ற‌து ப‌த‌ற்ற‌மிக்கதொரு உண‌ர்வை

ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளில் உற‌ங்கிப்போகும்
குழ‌ந்தைகள் ஏன் எளிதாக்க முயல்கின்ற‌ன‌
இந்த‌ப் பொழுதை
நமதிந்த ப‌ய‌ண‌த்தை

சன்னல் வழியே ர‌ம்ய‌மான‌ காட்சியொன்றைக் க‌ட‌க்கையில்
முன்னொருபோதும் பகிராத ஒரு குறிப்பை
எதார்த்தமாக மோதிக்கொள்ளும் சிறு தொடுதலின் வெப்பத்தில்
சொல்லிவிட முயல்கிறேன்.
ஒரு இடைவெளி மௌனத்தின் பின்
பெருகும் வியர்வையைத் துடைத்தபடிச் சொல்கிறாய்
கொஞ்சம் தள்ளி அமரென‌.

காற்றினில்‌ கலைய துவங்குகின்ற‌ன‌ மேக‌ங்க‌ள்.

3 comments:

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் said...

நல்லாயிருக்குங்க.

கயல் said...

அழகான கவிதை யதார்த்தமாகவும்!

mohammed said...

Its even more cute than a lovely heart....