Tuesday, July 19, 2011

..............

வெகுகால‌மாக‌ அவ்விட‌த்தில்தானிருந்தாலும்
க‌வ‌ன‌மீர்த்த‌தேயில்லை
பால்ய‌நாளொன்றில்
மாட்டிக்கொண்ட‌ என் ப‌ட்ட‌மொன்றை விடுவிக்க‌வே
முதன்முறை ஏறினேன் அத‌ன்மேல்
அத‌ன் பின்ன‌ர்
த‌ன்னிட‌த்தே தின‌மும் வ‌ர‌ச்செய்யும்
வ‌சீக‌ர‌த்தை கொண்டிருந்த‌து அந்த‌ ம‌ர‌ம்

க‌ட்டிக்கொள்ள‌ ஏதுவாக‌ இருக்கும‌த‌ன்
உய‌ர்ந்த‌ கிளையில‌ம‌ர்ந்து
க‌ண்டுக்கொண்டிருப்பேன்
தூர‌த்து வ‌ய‌ல்வெளிக‌ளை
ம‌லைக‌ளை
சின்ன‌ஞ்சிறுவென‌ மாறிப்போகும் ம‌னித‌ர்க‌ளை
கூட்டிற்குத் திரும்பும் ப‌ற‌வைகளை அதன் குஞ்சுகளை
நிற‌ம் மாறும் அந்தியை
அதன் ஒளியை

அப்போது நினைத்துக்கொள்வேன்
இவ்வுல‌கின் மிக‌ உய‌ர‌த்திலிருப்பது நானென

இவ்வாழ்வின் அழகியதொரு நாளில்
காற்றின் பாடலொன்றிர்க்கு இலைகள் சிலிர்க்க
அது நடனமாடுவதை ர‌சித்திருக்கிறேன்
பின்னொருநாளதன்
சிறப்பை பாட்டி கூறக்கேட்டிருக்கிறேன்

ஒரு நாள்
ப‌ள்ளிச் சென்று திரும்பிய‌ மாலையில்
அம்மரம் வெட்டப்பட்டு
அவ்விடத்தில் நிரம்பியிருந்தது வேறொன்று

கோப‌த்தில் விரைந்து பெற்றோரிட‌ம்
ஏனென கேட்டேன்
யாரோ புதிய வீடு கட்டப்போவதாக சொன்னார்கள்
ஏன் என்னிடம் கேட்க‌‌வில்லையென்றதிற்கு
ப‌திலேதும் சொல்லாம‌ல் சிரித்த‌னர்

அன்றிர‌வு அழுதபடியே உறங்கிப்போனேன்
அடுத்த‌ சில‌ தின‌ங்க‌ள்
யாரிட‌மும் பேச‌வில்லை
ச‌ரியாக‌ சாப்பிட‌வுமில்லை
வ‌குப்ப‌றையிலும் கூட‌
ச‌தா அதைப்ப‌ற்றியே இருந்த‌ன‌ என‌து எண்ண‌ங்க‌ளைனைத்தும்

ம‌ற்றொரு இர‌வு
அருகில் நெருங்கிய‌ அம்மா
பிண‌க்க‌த்தில் திரும்பிப் ப‌டுத்த‌ப‌டியிருந்த‌
என் தலைக்கோதிய‌படிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்
அது வெறும் ம‌ர‌ம், வெறும் ம‌ர‌மென‌

நான் எதுவும் பேச‌வேயில்லை

1 comment:

mohammed said...

அது வெறும் ம‌ர‌ம், வெறும் ம‌ர‌மென‌
மிக நல்ல ரசனை
நல்ல கவிதை.

வாழ்த்துக்கள்