Friday, October 28, 2011

ஒரு மழைக்கால‌ வினா

வலுவாகவே வீசுகிறது காற்று

கம்பி வேலியில் மாட்டிக்கொண்ட
சிதைந்த பாலித்தீன் பையைப்போல
அலைவுறுகிறது நிலை

அத்தனை ஆழமாய் என்னுள் படர்ந்துவிட்டநிலையில்
உன்வேர்களை முழுவதும் களைந்தெறிய
முடிவாக‌ ஒரு வழியேதுமில்லையெனினும்
நேற்று என்னையும் மீறி படர்ந்துவிட்ட‌ உன் கொடிகளை
ரத்தம் சிதற சிதற வெட்டியெறிந்தேன்

எல்லோரும் இயல்பிலிருக்க
தனித்த பயணங்களில் மனம் எங்கோ போகும்

இக்கணம் இலகுவாக வீசுகிறது காற்று
ஆனந்தம்
ஒருசேர சலசலத்து
அற்புதமாக அசைகின்றன மழைக்கால மரங்கள்

பவிழம் மணக்கும்
இவ்விரவில் அருகில் யாருமில்லையெனினும்
இருக்கவே இருக்கிறது பசி
உணவகமொன்றில் உணவுப்பட்டியலைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறேன்

சிறிது நேரம் கழித்து
அருகில் நெருங்கிய சேவைப்பெண் கேட்கிறாள்
'தீர்மானித்துவிட்டீர்களா உங்களுக்கென்ன வேண்டுமென?'

இப்பொழுது வீசவேயில்லை காற்று.

3 comments:

mohammed said...

ஆழ்ந்த உணர்வுகள்
அழகிய தருணங்கள்

வாழ்த்துக்கள் !

Mani Maindhan said...

nalla varigal...
kavithai sirappu...

Geetha said...

Felt much !!!

Beautiful words...