Monday, October 14, 2013

..............


காற்றில் நிரம்புகிறது இசை

பேருந்தில்
ஒயர் கூடையில் நாய்க்குட்டியைத் தூக்கி போகும்
இச்சிறுவன் நினைவுறுத்துகிறான் எனது சிறுவயதை

இந்நாட்களில்
நான் வேண்டுபவை எவையெனத் தெரியவில்லை
ஆனால் தெரிந்துவைத்திருக்கிறேன்
எனக்கு வேண்டாதவைகளைப்பற்றி

இந்த பருவத்திலும்
மாறிக்கொண்டே இருக்கிறேன்
சென்ற அதற்கு முந்தைய பருவங்களைப் போலவே

முன்னெப்போதைக்காட்டிலும்
இந்த பருவத்தில் தான்
தற்கொலையைப் பற்றியாதான சிந்தனைகள்
சற்று மேலோங்கியே இருக்கிறன

உறக்கமில்லா இரவொன்றில்
கண்களை இறுக்கி கனவுக்குள் மூழ்கிப்போதலைப் போல
மரணத்தை நினைத்துக்கொள்கிறேன்

பெரும்பாலும்
தற்கொலைக்கு இரு காரணங்கள் இருக்கிறன
சட்டென ஒரு கோபம்
அல்லேல் வெகுகாலமாய் மனதில் தேங்கியிருந்த ஒரு தீர்மானம்

எனக்கென்னவோ
அது ஒரு வகை விடுபடல்

எல்லாவித துன்பங்களிலிருந்தும் நீங்குதல்

இவ்வாழ்வோடு பொருந்தி
ப்போகவியலாத
ஒரு கணம்

மற்றும்

ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகால‌ நாகரீகத்தின் பின்னும்
அன்பு செய்வதெங்கனமென
அறிந்திராத உங்களின் இச்சமூகத்தை புறக்கணித்தல்

Tuesday, September 24, 2013

............

பேருந்திற்குள் மாட்டிக்கொண்ட
வண்ணத்துப்பூச்சியொன்று
அது வெளியேறும் திசையறியாது அங்குமிங்கும் அலைகிறது

மூடிக்கிடக்கும் சன்னல்களில்
மோதி மோதி திரும்புகிறது

எனக்குத் தெரியும்
அதன் திசையை
வெளியேறியாக வேண்டியதன் தேவையை

வெளியேறினால்
இம்மழையில் எங்கனம் பறக்குமென்பதென் கவலை
மற்றும்
இவ்வண்னத்துப்பூச்சிகள்
எப்போதும் அந்நியரை நம்புவதில்லை

ஒருவேளை
அது என்னை நம்பினால்
விரல் மூடிய என்கையிலேந்தி
மழை நின்றப்பின் அதனை
இக்குளிர் காற்றோடு காற்றாக பறக்க‌ விட
நான் தயார் 

Wednesday, August 14, 2013

...................

அன்றொரு நாள்
அத்தனை சிறப்பான‌ உடையணிந்திருந்தாய்
லேசான உதட்டுச்சாயத்துடன்
ஒரு சிகரெட்டை புகைத்தவண்ணம்
இளம்முலை அசைய
அந்த வீதிகளில் மெல்ல‌ நடந்தாய்
இல்லையா?
கடப்போர் அனைவரின் கண்ணும் உன்மீதிருந்தன

சிறு கல்லிடரி நீ தடுமாற
அவர்கள்
கவனம் கொள் கண்ணாடிச்சிலையே என்கையில்
கேலிக்கு சொல்லப்படுவ‌தாக நினைத்தாய்
பின்வேளையில் அதை
நினைத்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டாய்

ஆனால்
இப்பொழுதெல்லாம் நீ அதிகம் பேசுவதில்லை
அதிகம் சிரிப்பதுமில்லை
இப்போதைய உனது எண்ணமெல்லாம்
அடுத்த வேளை உணவுக்கு என்ன‌செய்வதென்பதான‌து

எப்படி உணருகிறாய்
இந்த வாழ்வை
இது எத்திசையென அறியாதிருப்பதை

முன்பெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பாய்
தான் சமாதானங்களுக்கு அப்பாற்பட்டிருப்பதாய்
எவ்வித‌ எதிர்வித உடன்பாடுகளுக்கும் பொருத்துக்கொள்ள இயலாதென

இதோ கடைசி கெஞ்சலின் போதும்
போதைப்பொருள் இல்லை என்பவனிடம்
கொஞ்சம் யோசித்துப் பின்
வெறுமை நிரம்பிய கண்களுடன் கேட்கிறாய் ஒரு வினாவை
வேறெதேனும் எதிர்பார்க்கிறாயா?

எப்படி உணருகிறாய்
இந்த வாழ்வை
இது எத்திசையென அறியாதிருப்பதை
இருளும் முன்  வீடு திரும்பியாகவேண்டுமென்ற
கட்டாயமேதுமில்லாமலிருப்பதை

நகரத்திற்கு வருவதற்கு முன்
பலமுறை அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறாய்
கயவர்களிடம் கவனம் தேவை
கவனம் தேவையென
அதனால்
பெரும்பாலான அழைப்புகளுக்கு கதவை மூடியே வைத்திருந்தாய்
பார்த்து பார்த்து பழகினாய்
ஆனால் இப்பொழுது உனக்கு தெரிய வருகிறது
நீ ஒன்றுவிடாமல் ஏமாற்ந்ததென்னவோ
மிகவும் நம்பிக்கை வைத்திருந்த‌வர்களிடம் மட்டுமேயென‌

எப்படி உணருகிறாய்
இந்த வாழ்வை
இது எத்திசையென அறியாதிருப்பதை
இருளும் முன்  வீடு திரும்பியாகவேண்டுமென்ற
கட்டாயமேதுமில்லாமலிருப்பதை
முற்றிலும் வேறு ஒருவராக இருப்பதை

ஒளிகள் அலைந்த‌திரும்
இவ்விரவு மதுவிருந்தில்
இதோ ஒரு அழகிய‌ புதியவன்
வெகுநேரம் உன்னை மட்டுமே கவனித்தபடி இருக்கிறான்
சில சமயம் நீயும் அவனை பார்க்கிறாய்
அதோ அவன் இப்பொழுது உன்னை அழைக்கிறான்
போ. உன்னால் மறுக்க இயலாது
கடைசியாக நீ வைத்திருக்கும்
ஒரேயொரு விலையுயர்ந்த அந்த
பொருளை அவனுக்குப் பரிசளி
முத்தங்களை பரிமாறு
இருளில் தொலை. புணர்.

எப்படி உணருகிறாய்
இந்த வாழ்வை
இது எத்திசையென அறியாதிருப்பதை
இருளும் முன்  வீடு திரும்பியாகவேண்டுமென்ற
கட்டாயமேதுமில்லாமலிருப்பதை


குறிப்பாக
நீ நீயாக இருப்பதை

Wednesday, April 17, 2013

..........


ஒரு தொலைதூர மலைப்பயணத்தில்
உன் நினைவுகளினூடே
எடுத்து வந்தேன்
உனக்கே உனக்கென
சின்னஞ்சிறிய பரிசொன்றை

அந்த ஞாயிறன்று
அதை உனக்கு கொடுக்க நினைத்திருக்கையில் தான்
அது நிகழ்ந்தது
எல்லாவற்றையும் போல

எதிரே
அவர்கள் நீட்டிய
விலைமிக்க பொருட்களினூடே
வெளிபட்ட உன் களிப்பொன்றில்
எனது உயிர் ஒடுங்கி மீள

கொண்டுவந்ததை
யாருமே பார்த்திராதவண்ணம்
ஒளித்து வைத்துக்கொண்டேன்

Friday, March 29, 2013

இலைகளில் அதிரும் மழை

நீ அருகிலில்லாத‌ இன்று
எல்லா வேளைகளிலும் பெய்கிறது மழை
எல்லா வேளைகளிலும்

இந்த மழை நாளில்
தொலைபேசியில் என் மனமதிரச்செய்யும்
உன் குரலுக்காக காத்திருக்குமிவ்வேளையில்
கண்ணாடிகளில்
உடைகிறது இக்காலநிலை

நடுங்கிக்கிடக்கிறன பறவைகள்

சாம்பலும் கருமையிலும் நிரம்பிய வீதிகளில்
கணத்த நெஞ்சுடன் சும்மா நடக்கிறேன்
பின்
கொட்டும் மழையில்
பாசிப்படர்ந்த மொட்டைமாடி படியில் அமர்ந்திருக்கிறேன்

எனைப் பற்றி படர்கிறது குளிர்

கடல் மீனின் உலகென மிகவும் சிக்கலானதிவ்வாழ்வெனினும்
நான் இன்னும் மீதமிருப்பது உனதன்பால் மட்டுமே

வெகுதூரமிருக்கும் நீ
இக்கணம்
என்னை நினைத்துக்கொள்வாயா

நேற்றைய நமது கசப்பான உரையாடலை
நினைத்தபடி பார்த்திருக்கிறேன்
ஏதுமற்ற ஒன்றை.

மழையின் குரல்
இலைகளில் அதிருகிறது