Friday, January 3, 2014

அப்ரீத்



எப்பொழுதும் என்னை
கைவிட்டுவிடுகிறது இந்த மழைக்காலம்

வருத்தங்களை ஒளித்துவைத்துக்கொள்ளும் கலை
இப்பொழுது சாத்தியமாகிவிட்டது

நான் போவதில்
அவனுக்கு சிறிதும் விருப்பமில்லை

பிரிவை எதிர்கொள்ளும் மனமின்றி
எங்குப் போகிறேனென கேட்கிறான் குழந்தை
காலணியை கட்டிக்கொண்டே
நான் மெல்லச் சொன்னேன்
மாமா வேலைக்குப் போகவேண்டும்
வேலைக்குப் போனால்தான் பணம் கிடைக்கும்
பணம் கிடைத்தால்தான் உனக்கு மிட்டாய் வாங்கமுடியுமென

நேற்று முழுவதும் என்னுடன் சுற்றித் திரிந்தவன்
இரவுகூட‌ என் கைகளுக்குக்கிடையே 

ஒரு பூனைக்குட்டியைப் போல
உறங்கிப்போனான்

எதையோ கொடுக்கும்பொருட்டு
கை நீட்டி நின்றிருந்தவனை
வெளியேறுமுன் திரும்பிப்பார்த்தேன்

நெருங்கியபோது

தன் பிஞ்சு விரல்களைப் பிரித்து
எனக்கு கொடுக்க நீட்டினான்
தான் வைத்திருந்த ஒற்றை நாணயத்தை

நான் சொன்னேனல்லவா
நான் போவதில்
அவனுக்கு சிறிதும் விருப்பமில்லை.

2 comments:

Sadaa Shiva said...

உங்களின் எல்லாக் கவிதைகளும் எதாவது ஒரு வரி எனையீர்த்துவிடுகிறது.. எழுதுவதற்கான நிர்பந்தங்களிருக்கலாம். ஆனால் எழுதியே ஆகவேண்டிய நிர்பந்தங்களின்றி எழுதுகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்..சலிப்பின்றித் தொடர வாழ்த்துக்கள்.

பூமகள் said...

ஏதோ ஒரு வலியை, இயலாமையை உணர்த்துவதாகவே உங்கள் கவிதைகள் எனக்கு தோன்றுகின்றன..

தொடருங்கள்.. எங்களுக்கு உங்களின் எழுத்து நடை பிடித்திருக்கிறது.. :)