Wednesday, September 16, 2015

.............

நேற்று
அத்தனை மௌனத்திற்குப் பின்
உன்னைப் பார்க்கவோ
உன்னிடம் பேசவோ
எனக்கு எந்த விருப்பமுமில்லை என்றேன்


அழைப்பை துண்டித்தாய்

வாசல் கதவைத் தட்டிவிட்டு
ஏன் தயங்கி நிற்கிறாய்
உள்ளே வா
மழையில் நனைந்திருக்கிறாயென
துவட்டுவதற்குத் துண்டை நீட்டுகிறேன்
நீ வாங்கவில்லை

இப்போது எதற்காக
குரல் உடைந்து அழுகிறாய்

சற்று யோசித்து 
உன் கண்ணீரில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை
என்றேன்

நீர் வழியும் கண்ணங்களோடு
வெறுமென என்னைப் பார்த்தாய்

சட்டென யூகித்திடா கருணையுடன்
நான் உன் கண்ணீரை துடைத்திட முயன்றேன்
நீ எனது கைகளைத் தட்டி விட்டாய்

எதையோ நினைத்தப் பின்
இப்போது அழுகையை நிறுத்திவிட்டாய்
அறையிலிருந்து
ஒரு பறவையென வெளியேறிவிடவே நினைத்தாய்

நீ வெளியேறாவண்ணம்
நான் கதவை மூட முயல்கிறேன்
நீயோ வெளியேற முயல்கிறாய்
வலுக்கொண்டு நான் மூட
உன் முயற்சியை கைவிட்டாய்

இப்பொழுது
கட்டிலின் இன்னொரு ஓரம் அமர்ந்திருக்கிறாய்

சுவற்றில் வெகுநேரம் அசையாதிருக்கும்
இந்தப் பல்லியை என்ன செய்யலாம்

நான் நெருங்கி உன் கைப்பற்றிக்கொள்ள முயல்கிறேன்
நீ உன் கைகளை இழுத்துக்கொண்டாய்
இந்த திரைச்சீலைகள்
ஏன் இத்தனை அமைதியாக இருகின்றன
இந்த காற்றும்

இப்பொழுது
உன்னை மார்போடு இறுகப் பற்றியபடி இருக்கிறேன்
பின் எதற்காக விசும்புகிறாய்
ஏனெனக் கேட்கிறேன்
நீ எதுவும் சொல்லவேயில்லை
திரும்ப விசும்புகிறாய்
உனை விலக்க எத்தனைக்கிறேன்
என்னை இறுக இறுக இறுக அணைத்துக்கொண்டாய்

எனக்குத் தெரியும் ஏனென

இப்பொழுதும் நான் உன்னிடம் இருப்பதற்கான காரணம்
அது ஒன்றன்றி வேறெதுவுமில்லை.

- நளன்
July 8th 2015

No comments: