Sunday, January 22, 2017

.............

நீ அவர்களை நம்புகிறாய்
எவ்வளவெனில்
உனது நிர்வாணத்தை
அவர்களிடம் பகிருமளவிற்கு


உனது அறைக்குள்
உடைகளற்றிருக்கையில்
ஒரு பறவையைப்போல உணர்வதாக கூறினாய்

முன்காலங்களில்
உன்னிடமிருந்தன
பிறப்புத் தழும்புகள், வரித் தழும்புகள்,
மற்றும் கூடுதல் கொழுப்புகள் குறித்தான
வருத்தங்கள்

அவற்றைப் பற்றி கேட்கப்படும்போதெல்லாம்
நீ வின்மீன்களிலிருந்து உதிர்ந்த தடயமென்றாய்

இப்பிரபஞ்சத்தின்
அவிழ்ந்திடாத இரகசியமொன்றின் குறியீடுகளென்றாய்
அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்
 
எந்த தயக்கமுமின்றி
நீ அவர்களை நம்புகிறாய்
உனது நிர்வாணத்தை
அவர்களிடம் பகிருமளவிற்கு

ஆனால் உனக்கு தெரிவதேயில்லை
யாவும் கவனிக்கப்படுகின்றனவென
குறிப்பாக
உனது பலவீனங்களும்
உனது குறைகளும்
இனி உனக்கும் அவர்களுக்கும்
எவ்வித உறவுமில்லையென
தனித்த ஒரு காலையில்
படுக்கையிலிருந்தபடி நீ உணரும்வரை

எப்போதும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது
காலம்
காயங்களை ஆற்றும்
காயங்களை ஆற்றுமென
இல்லை
அதில் உனக்கு இப்போது நம்பிக்கையில்லை

காயங்கள் ஒருபோதும் ஆறுவதில்லையென
எஞ்சிவிட்ட தழும்புகளும்புகளுடன்
நிலைக்கண்ணாடியில்
உன்னைப் பார்க்கிறாய்

.............

அணைத்துக்கொள்ள யாருமற்ற
இந்த யாமத்தில் அனிச்சையாக
உன் அருகாமையைத் தேடுகிறது
நெஞ்சம்

இவ்வேளை
உணவு வேண்டி
என் கால் உரசும் என் பூனை
ஒரு மிகச்சிறந்த ஆறுதல்
ஒரு மழைக்காலத் தேனீர் போல
உறக்கமற்று
மர ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருக்கிறேன்

காற்றில் மெல்ல
முன்னும்
பின்னும் அலைவுறுகிறது நிலை

இவ்வேளை நினைத்துக்கொள்கிறேன்
தலை வலிக்கையில் என் நெற்றி அழுந்தும்
உன் உள்ளங்கையின் கதகதப்பை
ஈரமிக்க உன்
கோடைக்கால இதழ்களை
அத்தனை சரியாக
பொருந்தும் நம் கை விரல்களை

இப்பின் யாமத்திலும்
உணவு வேண்டி
என்முன் அமர்ந்திருக்கிறது இந்த பூனை

காற்றில் மெல்ல
முன்னும்
பின்னும் அலைவுறுகிறது
நீயற்ற இந்த இரவு.