Thursday, May 4, 2017

...................

இந்தப் பருவத்தின் முதல் மழை
மண்வாசனை காற்றில் நிறைகிறது
எத்தனையோ நாட்களுக்குப் பிறகு
குளிர்ந்து கிடக்கிறது இந்த நிலம் 
நேற்றுவரை
மழைக்கு ஏங்கிக்கிடந்த
உயிர்கள் சிலிர்க்கின்றன

அறுவை சிக்கைச்சைக்கு
உடல் ஏற்றதல்லவென மருத்துவர்கள்
கைவிரிக்கவில்லையெனினும்
கைவிடப்பட்ட இக்காலத்தில்
தனதறையில்
இலையுதிர்கால மரம் போல
அமர்ந்திருக்கிறாள் இடுப்பு உடைந்த கிழவி

தொண்ணூறுகளில் இன்னும்
உயிரை கையில் இறுகப் பிடித்திருக்கும்
ஊரின் மிகவயதான
அவளுக்கு அல்செய்மர்ஸ் இருக்கிறது
காது சரியாக கேட்பதில்லை
இரண்டு அடி தூரத்திலிருப்பவர்களைக் கூட
அடையாளம் காண இயலாதவாறு
கண் பார்வை மங்கலாகிவிட்டது 

இம்முறை ஊருக்கு சென்றபோது
பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தேன்
தலைகோதும் என் விரல்களை மட்டும்
நினைவில் வைத்துப் புன்னகைக்கிறாள்

இத்தனை நாட்களாக ஏன் வரவில்லை என்றாள்
அம்மாவுக்கு அவளைப் பார்த்துக்கொள்ள
விருப்பமேயில்லையென்றாள்
பின் இப்படி ஆவேனென்று நினைக்கவில்லையென
உடைந்து அழுதாள்

ஆறு மாதங்களாக
இவ்வறை
இந்த ஒளி
இந்த சன்னல்  மட்டும்
தன்னோடிருப்பதாய் அவள் சொல்கையில்
இயலாமையின் ஒற்றை சாட்சியாய் அமர்ந்திருந்தேன்

இந்நாட்களில்
நண்பர்களற்று
தனியேப் பேசியேயிருக்குக்கும்
அவளை காண கடினமாக இருக்கிறது

பதிமூன்று வயதில் தன் தாய்மாமனை
மணந்துகொண்டவள்
பதினேழுவருட தவத்திற்குப் பின்
அப்பாவைப் பெற்றெடுத்தாள்
இரயில்வே வேலையைவிட்டுவிட்டு
தாத்தா சராயக்கடையையும்
கூத்தியாவையும் வைத்துக்கொள்ள
கணவனைப் பிரிந்தாள்
சில ஆண்டுகளில் மாரடைப்பில்
கணவன் இறந்துப்போக
இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொள்ளவுமில்லை
ஒரு சொட்டு கண்ணீர் கூட விடவில்லையென
சின்னப்பாட்டி சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன்

ஏனோ
அவள் மன்னிப்பதேயில்லை
யாரோடும் நெருங்குவதுமில்லை
உறவினர் ஊராரென
யாரிடமும் பேச்சுவார்த்தையில்லை
எனக்கு தெரிந்து
இத்தனை ஆண்டுகளில்
காசுக்காக யாரிடமும் கையேந்தியதில்லை
தன் உழைப்பை மட்டும் நம்பியிருந்தாள்

இந்தப் பின்னிரவில்
கதவைத் திறந்துப் பார்க்கிறேன்
உறக்கமற்றுப் படுக்கையில் அமர்ந்திருக்கிறாள்
அவளுடலில்
கொஞ்சம் இலைகள்
மட்டுமே மீதமிருக்கின்றன

போய் வருகிறேனென
சொல்ல மனமில்லாமல்
இந்த யாமத்தில் நகரம் திரும்புகிறேன்

இன்றுப் பெய்த
இந்த மழைப் போதுமானதாக இல்லை
எல்லா உயிர்களையும் குளிர்விக்க.

Sunday, January 22, 2017

.............

நீ அவர்களை நம்புகிறாய்
எவ்வளவெனில்
உனது நிர்வாணத்தை
அவர்களிடம் பகிருமளவிற்கு


உனது அறைக்குள்
உடைகளற்றிருக்கையில்
ஒரு பறவையைப்போல உணர்வதாக கூறினாய்

முன்காலங்களில்
உன்னிடமிருந்தன
பிறப்புத் தழும்புகள், வரித் தழும்புகள்,
மற்றும் கூடுதல் கொழுப்புகள் குறித்தான
வருத்தங்கள்

அவற்றைப் பற்றி கேட்கப்படும்போதெல்லாம்
நீ வின்மீன்களிலிருந்து உதிர்ந்த தடயமென்றாய்

இப்பிரபஞ்சத்தின்
அவிழ்ந்திடாத இரகசியமொன்றின் குறியீடுகளென்றாய்
அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்
 
எந்த தயக்கமுமின்றி
நீ அவர்களை நம்புகிறாய்
உனது நிர்வாணத்தை
அவர்களிடம் பகிருமளவிற்கு

ஆனால் உனக்கு தெரிவதேயில்லை
யாவும் கவனிக்கப்படுகின்றனவென
குறிப்பாக
உனது பலவீனங்களும்
உனது குறைகளும்
இனி உனக்கும் அவர்களுக்கும்
எவ்வித உறவுமில்லையென
தனித்த ஒரு காலையில்
படுக்கையிலிருந்தபடி நீ உணரும்வரை

எப்போதும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது
காலம்
காயங்களை ஆற்றும்
காயங்களை ஆற்றுமென
இல்லை
அதில் உனக்கு இப்போது நம்பிக்கையில்லை

காயங்கள் ஒருபோதும் ஆறுவதில்லையென
எஞ்சிவிட்ட தழும்புகளும்புகளுடன்
நிலைக்கண்ணாடியில்
உன்னைப் பார்க்கிறாய்

.............

அணைத்துக்கொள்ள யாருமற்ற
இந்த யாமத்தில் அனிச்சையாக
உன் அருகாமையைத் தேடுகிறது
நெஞ்சம்

இவ்வேளை
உணவு வேண்டி
என் கால் உரசும் என் பூனை
ஒரு மிகச்சிறந்த ஆறுதல்
ஒரு மழைக்காலத் தேனீர் போல
உறக்கமற்று
மர ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருக்கிறேன்

காற்றில் மெல்ல
முன்னும்
பின்னும் அலைவுறுகிறது நிலை

இவ்வேளை நினைத்துக்கொள்கிறேன்
தலை வலிக்கையில் என் நெற்றி அழுந்தும்
உன் உள்ளங்கையின் கதகதப்பை
ஈரமிக்க உன்
கோடைக்கால இதழ்களை
அத்தனை சரியாக
பொருந்தும் நம் கை விரல்களை

இப்பின் யாமத்திலும்
உணவு வேண்டி
என்முன் அமர்ந்திருக்கிறது இந்த பூனை

காற்றில் மெல்ல
முன்னும்
பின்னும் அலைவுறுகிறது
நீயற்ற இந்த இரவு.