Sunday, January 22, 2017

.............

அணைத்துக்கொள்ள யாருமற்ற
இந்த யாமத்தில் அனிச்சையாக
உன் அருகாமையைத் தேடுகிறது
நெஞ்சம்

இவ்வேளை
உணவு வேண்டி
என் கால் உரசும் என் பூனை
ஒரு மிகச்சிறந்த ஆறுதல்
ஒரு மழைக்காலத் தேனீர் போல
உறக்கமற்று
மர ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருக்கிறேன்

காற்றில் மெல்ல
முன்னும்
பின்னும் அலைவுறுகிறது நிலை

இவ்வேளை நினைத்துக்கொள்கிறேன்
தலை வலிக்கையில் என் நெற்றி அழுந்தும்
உன் உள்ளங்கையின் கதகதப்பை
ஈரமிக்க உன்
கோடைக்கால இதழ்களை
அத்தனை சரியாக
பொருந்தும் நம் கை விரல்களை

இப்பின் யாமத்திலும்
உணவு வேண்டி
என்முன் அமர்ந்திருக்கிறது இந்த பூனை

காற்றில் மெல்ல
முன்னும்
பின்னும் அலைவுறுகிறது
நீயற்ற இந்த இரவு.

1 comment:

mohammed said...

இரவுகளும் ஒரு காதலும் . மிக நன்று. வாழ்த்துக்கள்